Onze collega Petra van de Kasteele is casemanager NAH. Zij begeleidt mensen van wie het leven plotseling is veranderd door hersenletsel. Zij vertelt. “Het is heel waardevol om met cliënten mee te denken en hen te kunnen steunen, nadat hun leven is ontregeld.” 

1 van die cliënten is Barbara (71) uit Bergen op Zoom. Na een herseninfarct stond haar leven op z’n kop. Barbara kreeg veel moeite met plannen, overzicht houden en het verwerken van prikkels. Ook emotioneel was het zwaar. Ze raakte de regie over haar leven kwijt en op een dieptepunt dacht ze zelfs: ‘voor mij hoeft het niet meer’. 

Petra bezoekt Barbara gemiddeld 1x per 2 weken. Samen bespreken ze hoe het gaat en of er extra hulp nodig is. Door Petra kon Barbara deelnemen aan het behandelprogramma Hersenz. Hier leert ze omgaan met de gevolgen van haar aandoening. Barbara vond het zwaar, maar het heeft haar ook veel gebracht, vertelt ze. “Ik kom nu beter voor mezelf op en ik heb geleerd om eerst na te denken en dan pas te doen. In plaats van andersom.”

Ondertussen zorgde haar man ervoor dat thuis alles doordraaide. Tot hij ook een herseninfarct kreeg. Vanaf dat moment moest Barbara het weer grotendeels zelf doen. “Maar met hulp van mijn dochter en schoonzoon lukt het aardig.”

Barbara ziet een groot verschil in het leven voor en na haar herseninfarct: “We hadden een druk sociaal leven. We hielpen graag anderen en we gingen naar concerten en het theater. Dat zijn nu te veel prikkels. Sinds ik mijn traject bij Hersenz heb afgerond, gaan we 1x per week koffie drinken in het centrum. Maar na 45 minuten wordt het toch te veel en gaan we weer naar huis.”

Ze werkt 1 ochtend in de week als vrijwilliger bij de buurthuiskamer van het Leger des Heils in Bergen op Zoom. Hier helpt ze met kleding uitzoeken, verkopen en koffie schenken. Op advies van Petra heeft ze er een flyer opgehangen waarop de onzichtbare gevolgen van NAH worden uitgelegd. “Mensen zien het niet aan je. Ze denken vaak dat het wel meevalt. Of dat het vanzelf weer overgaat, zoals bij een griepje. Maar dat gebeurt niet. Het is fijn als er wat meer begrip komt.”

Tot slot benadrukt Barbara: “Zonder Petra had ik het niet gered. Zij is echt een maatje en onze houvast. De zorg voor mijn man houdt me nu op de been. We zijn dankbaar dat we elkaar nog hebben. En natuurlijk onze lieve dochter, schoonzoon en kleinkinderen.”