Przejdź do treści

Historia dietetyka: krok ku wyzdrowieniu

Nasi dietetycy codziennie pomagają ludziom odzyskać siły i kontrolę nad swoim życiem. Wspólnie z Państwem analizują możliwości prowadzące do powrotu do zdrowia.

 

Ta historia została napisana przez dietetyczkę Marjolein van den Diepstraten. Pani Schepers jest postacią fikcyjną. Historia oparta jest na różnych doświadczeniach z praktyki.

Pani Schepers przyszła dziś na moją konsultację po raz czwarty. Tak jak poprzednio, od razu dostrzegłam, że schudła jeszcze bardziej. Jej cera była blada, a blask zniknął z oczu. Ma 33 lata, jest w kwiecie wieku. Ma dwójkę małych dzieci, którymi opiekuje się z miłością. Ma pracę, którą lubi. Jednocześnie jest kobietą z traumą z przeszłości, która od dłuższego czasu powoduje u niej gulę w gardle, utrudniającą jej jedzenie. 

Kilka tygodni temu zaczęliśmy od miękkiej, płynnej, wzbogaconej w energię i białko karmy. Kiedy okazało się to niewystarczające, dodaliśmy napoje odżywcze. Stało się jasne, że musimy omówić kolejny krok: żywienie przez sondę. 

Karmienie przez sondę wciąż wydaje się wielu osobom przerażające. Kojarzy się z poważną chorobą, starością lub zbliżającą się śmiercią. A jednak karmienie przez sondę często daje młodym ludziom ten mały impuls we właściwym kierunku . Sonda nosowo-żołądkowa jest oczywiście bardzo widoczna. Z taką sondą w nosie każdy widzi, że coś jest nie tak. To stawia przed wieloma osobami wysoki próg, by podjąć ten krok.

Karmienie przez sondę nie jest pierwszym krokiem, jaki podejmujemy. Najpierw próbujemy innych metod, aby sprawdzić, czy pacjent otrzymuje wystarczającą ilość składników odżywczych. Jeśli to się nie powiedzie, a pacjent nadal słabnie, dopiero wtedy omawiamy kwestię karmienia przez sondę. Widzimy, że klienci sami są w tym momencie zdesperowani. Są gotowi zrobić wszystko, aby poprawić jakość swojego życia.

Dla większości pacjentów żywienie przez sondę ma charakter tymczasowy. Jednak w przypadku niektórych chorób żywienie przez sondę jest stałe. W takich przypadkach ostatecznie rezygnujemy z karmienia przez nos i wybieramy bezpośrednie połączenie przez jamę brzuszną. Jest to mniej widoczne i zapewnia większy komfort. W przypadku krótkotrwałego żywienia przez sondę najlepszym rozwiązaniem jest żywienie przez sondę nosowo-żołądkową.

W TWB zatrudniamy opiekunów, którzy wiedzą, jak obsługiwać żywienie przez sondę. Potrafią ją założyć. Pomagają pacjentom w podłączaniu, odłączaniu i płukaniu sondy. Pomagają również w przypadku awarii pompy pokarmowej. Karmienie przez sondę rozpoczynamy w domu z pomocą naszych pielęgniarek. Pielęgniarki uczą pacjentów, jak wszystko działa i zachęcają ich do samodzielnego wykonywania zabiegów. W rezultacie widzimy, że pewność siebie pacjentów szybko rośnie. W końcu są oni w stanie samodzielnie dbać o sondę.

Podobnie podeszliśmy do tego z panią Schepers. Wspólnie z nią opracowałem plan dokarmiania przez sondę. Ważne było dla niej utrzymanie codziennej rutyny i kontynuowanie jedzenia. Dlatego oprócz żywienia przez sondę, zaplanowaliśmy małe posiłki i wystarczającą ilość czasu na picie. Karmienie przez sondę nie zastąpiło jedzenia. Ale zmniejszyło presję. Pani Schepers korzystała z żywienia przez sondę przez kilka miesięcy. Ponadto przeszła terapię związaną z traumą.

W międzyczasie czuje się coraz lepiej. Znów przybrała na wadze. Utrzymuje wagę dzięki połączeniu jedzenia pokarmów stałych i napojów odżywczych. Będę ją nadal wspierać w nadchodzącym okresie. Karmienie przez sondę było dla pani Schepers ratunkiem w trudnym czasie. Oczekujemy, że będzie coraz sprawniejsza fizycznie i będzie mogła znów w pełni cieszyć się swoimi dziećmi, bez konieczności przerywania zabawy po 10 minutach z powodu braku energii.